krzysztof p nowak - opowiadania, wiersze, grafika
RSS
czwartek, 24 marca 2011

na tym blogu panuje pewien nieporządek ale to pozór wszystko tu przecież stoi

nie na swoim miejscu to po prostu autor ma w głowie źle poukładane specjaliści

od feng shui mówią że jak chce porządek mieć tu albo tam to powinien najpierw

w mieszkaniu posprzątać ale oni się przecież na niczym nie znają chcecie wiedzieć

jak osiągnąc ideał bierzemy do ręki pędzelek i z dołu do góry a może odwrotnie

umieszczamy napis

u

k

ł

a

d

a

n

i

e

po pięciu tysiącach prób wyjdzie jak należy

20:13, krzysz-pan
Link Dodaj komentarz »

Szedłem. Szedłem i usiadłem. A skoro tak – uznałem, że mogę zawrócić. Tak przynajmniej kiedyś mówiono w Rosji i co trochę siadano. Wrócić. Powiedzieć łatwo, ale zrobić? Kiedy wracać nie ma dokąd? Co jest, to jakby tutaj. Za mną nic już zgoła. Czas począłem zakręcać. Może coś wycisnę? Siebie lub sensu drobinę. Czas był nawet dość giętki, tyle że jakoś głupawo. Nie bardzo wiedziałem kto tu kogo kręci. USG zrobiłem. Lekarz postawił diagnozę.

- Pan ma coś na kiszkach.

Co mogę mieć? Przy takiej podróży? Zwyczajnie. Skręt kiszek.

Czas jakby stanął. Tylko gdzie i kiedy? Tych co nie znosiłem teraz JESZCZE nie znałem. I dobrze. Drugi raz się nie nabiorę. Ci, których lubiłem zjawić się przy mnie niestety nie chcieli. A przecież oglądam w telewizji te  seriale, o których za kilka lat powiedzą, że nowe. Jem na obiad to samo co przedtem, znaczy potem. Jakby tego było mało, schudłem osiem kilogramów. Ważę tyle, co dwadzieścia lat temu. Za to włosów siwych więcej. Nie pojmuję. Przecież niemożliwe, żeby mi się głowa w inną stronę, niż bebechy kręciła. Może choć na sąsiada z góry popatrzę? Dotąd on był wyższy.                                                                                                              

 

                                                      

00:29, krzysz-pan
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 22 marca 2011

mgieł utkał stronę

pająk szary jak skała
w cieple parując
14:10, krzysz-pan
Link Dodaj komentarz »
bo czy można pokochać twór własnej wyobraźni, miłością bezgraniczną, zachłanną, tak naprawdę pokochać, czuć się osamotnionym, gdy znika i strach, że prześnisz sen swój ostatni i zacznie się zacierać obraz dziwnej małej dziewczynki, o której nie wiesz nawet czy jest człowiekiem czy maszyną, czy ma włosy jasne czy ciemne. raczej ciemne, tak wynika z tekstu, skoro jest Kleopatrą i siostrą i siostra Yoriko. stworzyłem złe dzieło, a najbardziej boję się chwili, kiedy je opuści. otwieram zeszyt jedynie po, by dziewczynkę przywołać z powrotem, choć nie mam jej do ofiarowania nic poza miłością. och, mogę zawsze otworzyć zeszyt i coś poprawić, tylko po co? czyżby to właśnie oznaczał mój strach? koniec dzieła to także i mój?
byłem gdzieś. w miejscu odległym o tysiące lat. poczułem strach. był stuk, sprawdziłem co to? z drzewa spadło jabłko. tu, w łóżku? witaj cleo, chyba nigdy nie oduczysz się głupich kawałów...
(władca Lu)

13:25, krzysz-pan
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 15 marca 2011
Poezja Krzysztofa P Nowaka na pewno jest niełatwa w odbiorze dla czytelnika, ale warto do niej sięgnąć, aby pojąć z czym człowiek zmaga się w swoich wewnętrznych przeżyciach. Ktoś pomyśli po pierwszym czytaniu; kolejne filozoficzne wywody. Nie, to nie wywody, to życie, nasze egzystencjalne prawdy, które dzieją się w nas, lecz nie każdy potrafi nazwać je jak należy. Autor potrafi te prawdy podać bez zbędnych słów. Wiersze są krótkie, ale zasobne w treść. Minimalizm tekstu, czasami ironiczny ton bez wątpienia są atutami tych wierszy. Nieprzypadkowy jest też układ wierszy w poszczególnych tomikach. Czujny czytelnik zauważy, że układ wierszy tworzy ciąg pewnych myśli i odczuć ze sobą powiązanych. Czasami odnosi się wrażenie, że wiersze w swym układzie tworzą pewną opowieść, dziejącą się w określonej przestrzeni. Można dostrzec w tych wierszach niezwykły autobiografizm poety, nowatorstwo języka i fakt, że cała ta poezja jest poszukiwaniem. Poszukiwaniem prawdy o transcendencji, sensu, istoty rzeczy, wreszcie - poszukiwaniem siebie samego. Jedna jeszcze rzecz, która stanowi o niezwykłości poezji K P Nowaka - każdy wiersz to wewnętrzny wiersz dialog człowieka, widzenie rzeczywistości odbywa się w wielu wymiarach, To poszukiwanie odpowiedzi na trudne pytania, które wciąż pozostają otwarte - tu jest czas na emocje, przeżycia i refleksje."
/Jadwiga Skoczylas/
12:51, krzysz-pan
Link Dodaj komentarz »
piątek, 11 marca 2011


Tomik ,,Konik Polny'' Krzysztofa Nowaka to nie tylko oszczędność słów, ironia egzystencji oraz melancholia to przede wszystkim wrażenie, że wiersze tworzą swoisty wewnętrzny dialog, widzenie rzeczywistości odbywa się w wielu wymiarach, jest poszukiwanie odpowiedzi na trudne pytania, które wciąż pozostają otwarte - tu jest czas na emocje, przeżycie i refleksje.

Jadwiga Skoczylas

 

Tomik nowatorski w formie, zawiera haiku, wiersze oraz refleksje autora spisane prozą poetycką posługując się jak najprostszymi środkami, także ironią i żartem. Projekt okładki – Adrian Zuchowicz. Druk. Advert

 

Cena 9,50 sprzedaż – sklep int. portal

19:47, krzysz-pan
Link Komentarze (1) »
O autorze